Ik geloof in de kracht van kleine stappen
De tekst op de foto hiernaast deed me denken aan de teamleidster die ik vorige week sprak. Ze bracht het geëmotioneerd onder woorden: “In mijn werk vertel ik anderen de Pipi Langkous in je werk te koesteren. Met besmettelijke energie, vrolijk, creatief en vooral relaxt werken. Mooie intentie, ik wil heel graag met plezier werken, ik kan zó veel toevoegen en mensen helpen! En ik weet echt wel dat als ik zo druk ben mezelf voorbij loop. Maar ik wil me niet vervelen en saai overkomen, ik wil lekker bezig zijn!”
Dat hoor ik vaker en raakt me altijd
Omdat ik zelf ook zo lang hetzelfde heb ervaren: het wanhopig gevoel om in het teken staan van “walk the okay”, doen of ik gewoon lekker aan het werk was, veel oppakken, op de automatische piloot, blij met een vraag zodat ik mijn kennis kon inzetten. Of de teleurstelling als ik een nieuwe klus goed afrondde en weer niet aan mezelf was toegekomen. Maar eigenlijk was ik steeds aan het rennen en bezig met anderen te helpen in de hoop dat dit mijn juiste weg was.
Rennen op de juiste weg? En voor wie eigenlijk?
Ik legde de teamleidster het zo uit: ‘Wie de Pipi Langkous in haar werk wil blijven koesteren, mag juist als het heel druk is, even vertragen. Jezelf tijd gunnen om even stil te staan en hiermee er helemaal voor jezelf zijn, zodat je er dan weer voor anderen kunt zijn. De meeste mensen hebben, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt, een zetje nodig om de rust daarvoor te vinden.”
Een paar dingen kan je dan doen, vertragen en stoppen met rennen
Je neemt nu écht even tijd voor jezelf. En dan… laat je je gedachten en prikkels van de buitenwereld even voor wat ze zijn. Je neemt de tijd om jezelf met aandacht te volgen en niet alleen maar te doen of juist niet te doen. Je focust op hoe je je nu voelt en stelt jezelf de vraag: “wat heb ík nu nodig?”
De teamleidster die ik sprak, was zo opgelucht.
Er kwam ruimte om zichzelf toe te staan om wat vaker stil te staan bij wat ze aan het doen is. ‘Ik heb mezelf echt al die jaren voorbij gerend,’ zei ze, “en daar mag ik mee stoppen.” De komende periode neemt ze tijd voor onze sessies en ze is er nu al helemaal blij mee om het geleerde in de praktijk te brengen. Niet meer rennen. En wel tijd voor zichzelf en dat geeft haar rust!
Inmiddels heb ik mijn stappen gezet om te stoppen met rennen. En kijk eens waar ik nu sta… Ik geloof in de kracht van kleine stappen.
Ken jij de haast en de behoefte om rust te vinden?
In deze week van de werkstress is het goed om hier eens bij stil te staan.
Welke stap zet jij vandaag?
